UzmanPara
Hacıosmanoğlu affını ister mi?
Sahibiz de ne yapıyoruz? Dünya Kupası’na katılma hakkını elde edince geçmişe dair tüm değerleri yerle yeksan edip, günümüz gençlerine “karakter” dersi vermeyen kalkan bir Federasyon Başkanı’nı dinledik.
Dünya Kupası’nda tek puan alıp, hüsranla eve döndük.
Avrupa Uluslar A Ligi’nde sıfır çekiyor, B Ligi’nin yolunu tuttuk.
TFF Başkanı İbrahim Hacıosmanoğlu bir zamanlar “FIFA sıralamasında 26. sıraya çıktık” diye övünüyordu ya.
Haberi var mı bilmiyorum, Belçika yenilgisi sonrası 32. sırayı düştük. Son sekiz maçta tek galibiyet aldık.
Yarın Fransa ile oynayacağız. Kaybedersek gruptan puansız ayrılacağız. Tarihi bir utanç olmaz umarım.
Hatırlatırım; yere göğe sığdıramadığı “Bizim çocuklar” tam 44 yıl sonra 5 resmi maçtan yenilgiyle ayrıldı.
“Rakiplerimiz çok güçlüydü” masalı okuyanlara sözüm; o zaman ne işimiz var A Ligi’nde?
Kuralar çekildiğinde niçin hayal tüccarlığı yaptınız?
Dişimize göre takımlarla alt liglerde çelik çomak oynayalım. Terfi edersek bayram yapıp, milleti kandıralım.
Liyakatsiz yöneticilerle yola çıkarsanız, “çıkmaz sokağa” düşersiniz.
Bu milli takım Türk futbolunun geleceğe dönük beklentileri adına büyük şanstı.
Un vardı, şeker vardı, yağ vardı, lakin mutfakta helva yapacak usta yoktu.
Bu noktada “Futbolun son 40 yılını bana sorun” diyen bir TFF Başkanı çıktı.
İmrenilecek futbol birikimi ve öngörüsü varmış beyefendinin.
Sergen Yalçın’ı A Milli Takım Teknik Direktörü yaparken, “Ayağıyla basket atan adam” nitelemesiyle literatüre geçti. Kızmıyorum, vizyon meselesi.
“Gele” atarsa tavlayı koltuğunun altına alır mı?
Türk futbolunun tek derdi milli takımın başarısızlığı değil elbette.
On kişiyle “idare edilen” Hacıosmanoğlu Federasyonu’nun durumu da aynen böyle.
Futbolda bazen bir teknik direktörün gelişi, yalnızca takımın başındaki ismin değişmesi demek değildir.
Yeni bir soluk, yeni bir heyecan ve en önemlisi yeniden inanma duygusunu beraberinde taşır.
Trabzonspor’da Thomas Reis’in ortaya koyduğu tablo da tam olarak böyle bir değişimin hikâyesidir.
Arka arkaya kazanılan altı maç, elbette yalnızca istatistik hanesine yazılacak bir başarı değil.
Bu seri, sahadaki mücadelenin, disiplinin ve ortak aklın bir ürünü. Daha da önemlisi, bordo-mavili takımın yeniden kendine güvenmesini sağlayan yürüyüşün başlangıcı.
Reis’in dokunuşuyla birlikte Trabzonspor, sadece kazanan takım görüntüsüne kavuşmadı; bunu alışkanlık haline getiren bir kimliğin izlerini taşımaya başladı. Sahada birbirine inanan, mücadeleden vazgeçmeyen ve son düdüğe kadar oyunun içinde kalan bu takım, yükselişin en değerli tarafı oldu.
Trabzonspor gibi beklentilerin yüksek, sabrın sınırlı, tutkunun ise tarifsiz olduğu bir camiada başarı, sadece üç puanla ölçülmez.
Taraftarın heyecanlanması, tribünlerin yeniden umutla dolması ve takımın şehrin ruhuyla bütünleşmesi de en az sonuçlar kadar önemlidir.
Altı maçlık galibiyet serisi, uzun bir yolculuğun henüz başlangıcı.
Futbolun güzel yanı da bu; doğru adımlar atıldığında, kaybolduğu düşünülen umutlar yeşerebilir.
Dolayısıyla “Fırtına”, şampiyonluk sözcüğünü telaffuz edebilecek en güçlü adaylardan biridir bu sezon.
UYGULAMALARI İNDİREBİLİRSİNİZSpor dünyasından tüm haberler, futbol severler için son dakika transfer haberleri, spor dünyasından dikkat çeken gelişmeler için Türkiye'nin haber sitesi ; Milliyet.com.tr haber içerikleri izin alınmadan, kaynak gösterilerek dahi iktibas edilemez. Kanuna aykırı ve izinsiz olarak kopyalanamaz, başka yerde yayınlanamaz.